Volle bak leegte…

Voor diegene die liegt

We leven in een tijd waarin geluk niet langer stil in ons lijkt te kunnen bestaan. Het moet gezien worden. Het moet oplichten, grootser lijken dan het werkelijk is. Een eenvoudig moment van rust is tegenwoordig te klein om te tellen, het moet worden uitvergroot tot iets glanzends, iets wat indruk maakt. Een dagje sauna is niet genoeg… het moet een luxe wellnessresort zijn, met beelden die aan de buitenwereld tonen dat je leven lijkt op dat van een glossy magazine. Een weekendje weg verandert in een exotische reis, want dichtbij lijkt niet bijzonder genoeg, alsof Spakenburg niet een stukje wereld is. En als de ervaring niet wordt gezien door anderen, voelt het bijna alsof ze nooit hebben plaatsgevonden. #Damn

In deze jacht op geluk grijpen we steeds sneller naar “geluksmomentjes” die eenvoudig te koop zijn… een nieuwe gadget, duur restaurant een impulsieve reis, een opgepoetste gelegenheid… vluchtig genot dat direct volgende momenten nodig heeft om het effect vast te houden. Materialistisch geluk wordt aan elkaar geregen als een plastic parelketting, nep, haastig gekocht en genuttigd, zonder dat er tijd is voor werkelijk genieten of bezinning. Relationeel volgt maar al te vaak hetzelfde patroon, connecties ontstaan snel, worden geconsumeerd als nieuwe ervaringen en mogen verdwijnen zodra ze niet meer passen in het plaatje van het leven. Zo worden vriendschappen en liefdes meer verworden tot episodes dan tot ankers, niet gekoesterd om hun gezamenlijke geschiedenis of diepte, maar om hun bijdrage aan ons zorgvuldig geassembleerde publieke levensverhaal… #Burp

“En wat voor spullen geldt, geldt net zo voor mensen…”

Deze honger naar zichtbaarheid heeft zich diep genesteld in onze relaties. Vriendschap is niet meer slechts samenzijn en elkaar verdragen in alle eenvoud… het moet stralen, verrassen, vleien. Liefde is niet alleen het stille, soms gefrustreerde zorgen voor elkaar, maar een podium waarop we onszelf kunnen etaleren. De ander wordt zo vaak niet gewaardeerd om zijn of haar ware wezen, maar om de rol die hij of zij speelt in het zorgvuldig geconstrueerde beeld dat wij aan de wereld willen tonen. Als het eigenbelang en ego niet lijkt te versterken kan men gaan… #Bam

Zelfrespect lijkt steeds minder te groeien uit een bron in onszelf maar steeds meer uit de ogen van de ander. Complimenten worden soms niet herkend als compliment, als jouw timing net niet even daar is waar die van de gever zit. Een opmerking over iemands gedrag wordt moeiteloos naar binnen gezogen alsof het een aanval is op de hele persoonlijkheid. Als je nog niet stevig weet wie je bent, kan een losse opmerking je al uit balans brengen. En wie zelf wankel staat, raakt ook sneller geneigd om een ander te raken… soms bewust, maar te vaak onbewust… uit zelfmedelijden, frustratie of rancune. In zo’n context is kritiek geen uitnodiging tot groei, maar een bedreiging van het zelfbeeld. Het is makkelijker om de boodschapper te blokkeren, te negeren of weg te snijden dan om de boodschap zelf te onderzoeken. #Vlucht

Relaties zijn hierdoor meer wisselgeld geworden dan veilige havens. Past iemand niet langer in het plaatje dat we aan anderen willen tonen, dan is beëindigen sneller en makkelijker dan blijven. Met die snelheid verdwijnt ook de diepte… de stille nabijheid voorbij de woorden, het verduren van elkaars zwijgen, het blijven ook als het saai, stroef of pijnlijk is. Met de snelheid waarmee we nieuwe geluksmomenten kopen, verwisselen we ook mensen en ervaringen. Wat overblijft, zijn contacten die vaker strijdrelaties zijn dan werkelijke verbindingen… banden waarin emoties worden ingezet als chantagemiddel, waar men elkaar gegijzeld houdt in emotionele uitwisseling die vooral dient om de eigen leegte te vullen. Langdurige, homogene vriendschappen waarin mensen elkaar ook in stilte verdragen, lijken zeldzaam te worden… #Uitsterven

Het is dan ook niet vreemd dat steeds meer mensen de ‘juiste’ partner of vriend niet vinden. In een wereld waarin verbinding vooral moet schitteren naar buiten blijft er weinig ruimte over voor het stille, taaie werk dat echte relaties vragen, namelijk luisteren zonder te oordelen, elkaar verdragen in sleur en stilte, blijven als het even niet spannend of spectaculair is of juiste wel… #Vasthouden

Echte vriendschap en liefde zijn niet gebouwd op het spektakel, maar op het diepe besef van wederzijds respect. Wie stevig in zichzelf staat, kan kritiek ontvangen zonder het als aanval te zien en kan geven zonder te schaden. Zulke verbindingen hebben geen publiek nodig om te bestaan. Maar in een tijdperk dat leeft voor het applaus, voelt dat voor velen als te weinig. Misschien is dat wel onze grootste blinde vlek… dat we blijven jagen op een glanzend plaatje van geluk en ondertussen de werkelijke rijkdom van verbondenheid, zelfrespect en bewustzijn verliezen… #Plof

En daarmee te vaak met heel veel om je heen… toch een leeg en eenzaam bestaan lijdt…

“En juist aan wie zich hierin herkent, wil ik iets meegeven…
Niet als oordeel, maar als een wijselijke liefdevolle hand op de schouder.”

Beste eenzaam voelende…

Geluk is geen trofee om te showen of een glimmend plaatje dat anderen moeten bewonderen. Het is een stille binnentuin die geduld, aandacht en eerlijkheid vraagt. Durf te voelen wat echt is, ook als niemand anders het ziet. Zoek niet naar applaus, maar naar rust in jezelf. Vraag je af wat jouw ziel echt voedt en laat dat de leidraad zijn, niet het flikkerend licht van oppervlakkige bevestiging.

Wees standvastig in jezelf. Bouw zelfrespect dat leeft in stilte en stevig blijft en groeit, ook als je kritiek krijgt of het stil wordt om je heen. Leer dat een opmerking geen aanval hoeft te zijn, maar een uitnodiging om te groeien. En dat het geven aan een ander geen kwetsuur hoeft te zijn, maar een brug kan slaan…

Waak ook voor wie je vertrouwen opeisen… of het nu familie of collega’s zijn. Veel te vaak is het vertrouwen dat wordt gebruikt als een vorm van morele chantage. Soms uit een diepe beschermingsdrang, maar te vaak ook omdat degene die het eisen zelf gevangen zit in de honger naar goedkeuring en het angstvallig verkrampt vasthouden uit eigen belang. Laat je niet gijzelen door deze emotie, maar wees vriendelijk doch scherp in het bewaken van je eigen grenzen…

Er is een gevaar in het leven dat te vaak verzwegen wordt, het leugenachtige leven dat we soms lijden om dat plaatje kloppend te maken en te houden. Om maar niet geconfronteerd te worden met wat kwetsbaar is in onszelf. Maar dat valse masker vergroot alleen maar de eenzaamheid. Want zelfs te midden van vele contacten voelt wie zichzelf verliest zich alleen. Echte verbinding ontstaat pas wanneer je jezelf en de ander durft te ontmoeten in waarheid, zonder vermommingen…

Koester daarom de kleine dingen, de eenvoudige belevingen en de stille momenten met elkaar… het verdragen van elkaars zwijgen, het blijven ook wanneer het leven even niet spectaculair is of even overweldigend is. In die trouw en verdraagzaamheid schuilt de ware rijkdom van menselijke relaties. Zoek de waarheid altijd op, hoe pijnlijk die soms ook is. Kijk haar recht in de ogen en bevrijd jezelf van het gevoel van eenzaamheid, want je bént het niet… het is een gevoel, geen waarheid… Wie jouw waarheid kent, zal je blijvend omarmen…

Voorkom dat zichtbaar geluk een lege illusie wordt, voorkom dat een leugenachtige leven je gevangen houd…

“Wie zichzelf bevrijdt, bevrijdt ook de ander.
Wie de ander bevrijdt, bevrijdt ook zichzelf.”

Met liefdevolle wijsheid,
Bernard

Met AI tekst en beeld ondersteuning, maar daarom zeker niet minder mijn verhaal.
Lees anders over dat… dit!