Tegenstrijd

Tegenstrijd

Op een plein van stilte en steen
staan mensen als spiegels alleen…

Ze kijken, maar zien vooral hun eigen kant,
links en rechts wordt een afstand geplant…

Het hart dat buigt onder onuitgesproken gewicht,
alsof elke waarheid de ander ontwricht…

In het midden trilt iets dat niemand benoemt,
een spanning die groeit en zichzelf verdoemt…

Twee richtingen trekken aan hetzelfde hart,
maar elk geloof maakt de ander verward…

De armen van de weegschaal worden koud en strak,
metaal dat niet buigt onder menselijk gebrek…

Mensen worden figuren die verder van elkaar worden gezet,
tot zelfs hun schaduw geen ontmoeting meer redt…

Alles wat ooit nog als midden bestond,
staat op knappen in glans, onrustig en rond…

En toch blijft het staan, dit stille gebaar,
tussen ik en jij, tussen hier en daar…

Bernard