Ondergaande zon…

Met mijn rug tegen de muur van de muziekbunker en mijn kont in het gras vang ik de laatste zon van de dag. De warmte van de stenen trekt langzaam mijn lichaam in, terwijl van binnen de eerste akkoorden losbarsten. Geen perfecte uitvoering… gewoon jonge mensen die een nummer van Green Day vol overtuiging aan gort spelen. Hard, scheef, energiek… precies zoals het hoort.

Ik glimlach van binnen en denk ook buiten. Niet om de muziek alleen, maar om wat er tussen de noten gebeurt. Gelach dat nergens om vraagt. Blikken die elkaar vinden. Mensen die elkaar nog maar net kennen en toch al voelen alsof ze elkaar al jaren begrijpen.

Mobieltjes verschijnen alleen even om iemand te appen, een akkoord op te zoeken of te laten weten waar iedereen zit. Daarna verdwijnen ze weer in broekzakken. Niet omdat iemand dat heeft afgesproken, maar omdat hier iets belangrijkers gebeurt dan een scherm ooit kan geven. Hier ontmoeten mensen elkaar echt.

Twee jongens lopen naar buiten. Ze praten nog wat onwennig, lachen om dezelfde flauwe opmerking en voor je het weet spreken ze af om volgende week weer samen te spelen. Soms ontstaat een vriendschap niet met grote woorden, maar met een gedeeld refrein.

Een paar anderen moeten ineens weg. Verjaardag. Verplichtingen. Ze stappen mopperend op de fiets. Niet omdat ze geen zin hebben in die verjaardag, maar omdat ze eigenlijk nog helemaal niet weg willen uit dit moment. Dat is misschien wel het mooiste compliment dat je een plek kunt geven.

Even later komt er opnieuw een groepje aangefietst. Gitaren op de rug, een bas tussen twee schouders geklemd. Ze hadden op de socials gezien dat hier iets gebeurde. Niet om online te blijven, maar juist om offline onderdeel te worden van iets wat je niet kunt streamen… de geur van gras, het geluid van snaren, de slappe lach en het gevoel dat je welkom bent.

Met mijn rug nog steeds tegen de muur van de muziekbunker en mijn kont in het gras begrijp ik ineens weer waarom het vandaag de moeite waard was om me kapot te regelen. Waarom al dat organiseren, bellen, sleuren en oplossen er toe doet.

Misschien is liefde uiteindelijk niets anders dan ruimte maken waarin mensen elkaar kunnen vinden. En misschien is geluk geen bestemming, maar een plek waar de zon langzaam ondergaat, Green Day nét iets te hard wordt gespeeld en ergens, zonder dat iemand het plant, twee jongens besluiten vrienden voor het leven te worden.

FCG-POPmakers Jampoint
Daar doen we het voor.

Speciaal voor Alice <3

#Samen #VoorIedereen #FCG #POPmakers #Jamoint