Niet Goed in Haar Vel…

De Louf, Amersfoort, 18 september 2024

Ik was bij een bijzonder mooi mens…

De huidige tijd met al zijn perfectionisme is taai voor vele jongeren, ook al heb je een moedervlek op je dij… het kan je zomaar afremmen bij een romantische liefde…
En ik had haar eerder gezien bij een tentoonstelling in het Rietveldpaviljoen, niet letterlijk, maar het beeld wat zij voelt, ik was teruggelopen en had het vastgelegd… Afgelopen zaterdag stond ik plotseling in haar atelier, ik herkende de beelden, maar had nog niet door van waar en wanneer…

Iris zat letterlijk niet goed in haar vel. Niet alleen omdat ze het gevoel had dat haar lichaam haar niet paste, maar ook omdat de wereld waarin ze zich bevond haar vormde op manieren die haar benauwde. Haar spiegelbeeld werd al op jonge leeftijd haar vijand. In plaats van een weerspiegeling van wie ze werkelijk was, leek het er één van alles wat ze niet wilde zijn. De onophoudelijke opmerkingen van leeftijdsgenoten en de stille blikken die ze opving in het voorbijgaan maakten de last ondraaglijk. Ze werd gepest, niet alleen vanwege hoe ze eruitzag, maar ook vanwege de onzichtbare kwetsuren die zich van binnen ophoopten. De pijn werd ingesnoerd, diep weggedrukt, in de hoop dat het op een dag zou verdwijnen…

In plaats van te verdwijnen, werd de pijn echter een deel van haar en een deel van haar identiteit. Maar wat als die pijn juist niet iets was om te verbergen? Wat als de strijd met haar spiegelbeeld en de confrontatie met haar lichaam een bron van creativiteit kon worden, in plaats van alleen maar een bron van lijden? Deze vragen brachten haar naar een pad die ze nooit eerder had overwogen, kunst. Iris begon kunst te maken, niet om de wereld te plezieren of om haar onzekerheden te verbergen, maar om een uitdrukking te geven aan wat ze altijd had gevoeld.

Nu heeft ze haar eigen atelier, een plek waar ze vrij kan ademen, waar de lucht niet dik is van vooroordelen of verwachtingen. Hier maakt ze kunst die de innerlijke strijd weerspiegelt die ze jarenlang heeft gevoerd. Het thema dat telkens terugkeert in haar werk is het “insnoeren”. Het is een symbool voor de beperkingen die de maatschappij, anderen, en zelfs zijzelf haar hebben opgelegd. Kleding die te strak zit, touwen die om lichamen wikkelen, figuren die zich in bochten wringen om ergens bij te horen, haar werken tonen deze beelden telkens weer. De insnoering en gijzeling van lichaamsdelen staan symbool voor de beperking, de druk om binnen een bepaald beeld te passen, en het gevoel gevangen te zitten in een lichaam dat je niet kunt veranderen.

Maar de kunst van Iris is niet alleen een uitdrukking van lijden. Het is ook een proces van bevrijding. Terwijl ze werkt met touwen, stoffen en materialen die insnoeren, creëert ze tegelijkertijd ruimte voor ademhaling, voor beweging, voor vrijheid. De spanning in haar werk is voelbaar, maar er is altijd een opening, een uitweg. Ze maakt figuren die zich uit hun boeien lijken te wurmen, die ruimte vinden waar geen ruimte lijkt te zijn. Dit proces is evenzeer fysiek als symbolisch voor haar. De kunst biedt haar een manier om te ontsnappen, om haar eigen lichaam en geest opnieuw te omarmen.

In de relatie met haar spiegelbeeld is er nu een nieuw soort dialoog. Waar het eerst een vijand was, is het nu een getuige van haar transformatie. Het toont niet langer alleen wat ze niet kan veranderen, maar ook wat ze wél heeft veranderd namelijk haar blik, haar innerlijke wereld, haar kracht om iets nieuws te scheppen. De kunst heeft haar de mogelijkheid gegeven om haar lichaam en haar verleden te herscheppen, niet door het te ontkennen, maar door het om te vormen, fysiek en in het eigenbeeld.

De rode draad van insnoering in haar werk nodigt toeschouwers uit om na te denken over de manieren waarop ze zichzelf of anderen beperken. Wat bindt ons? Wat houdt ons vast? En hoe kunnen we onszelf losmaken? Deze vragen zijn universeel, en hoewel Iris’ kunst haar eigen persoonlijke verhaal vertelt, raakt het aan iets dat in ons allemaal leeft… de zoektocht naar vrijheid, naar een leven waarin we ons wel goed in ons vel voelen en mogen zijn wie we zijn.

In haar atelier heeft Iris eindelijk de ruimte gevonden om te ademen, te creëren en te bestaan op haar eigen voorwaarden. Haar kunst is niet alleen een uitdrukking van haar verleden, maar een vorm van heling en bevrijding. Het verhaal van insnoeren en losmaken is haar verhaal, maar ook het verhaal van iedereen die zich ooit gevangen heeft gevoeld in hun lichaam, in hun hoofd, of in de ogen van de ander…

Iris laat ons zien dat de weg naar bevrijding begint bij het omarmen van de knopen die ons binden, en ze vervolgens één voor één los te trekken…

De Kunst van Bevrijding.

Bernard van Gellekom

iris zegwaard dank voor het je moed!

Haar atelier heeft ze bij De LOUF en als je haar en haar beelden wil ontmoeten kan je haar mailen of DMen, alle info op https://iriszegwaard.wixsite.com/website

#Overpraten #Delen en niet #Veroordelen ❤