AI AI AI… je zal er maar bang voor zijn…

Dit was mijn opdrachtpromt voor Chat Gpt 4.0:
Maak een stuk over mijn gebruik van AI in woord en beeld.
Context, ik schrijf al vele jaren stukken on en offline voor beleidsmakers, politici en mensen die vragen om visie en steun. Ik schrijf altijd mijn eigen verhaal. Eerst ging het door de spellingcontrole nu door een AI programma. Mijn stijl was altijd al wat wollig filosofische en beeldend met een licht sarcasme in it. En het kost mij dus niet minder tijd maar zelfs wat meer. Het mooie is dat het mij ruimte geeft om nog dieper te denken en breder te schrijven. Het helpt mijn zinnen korter te maken en soms kernachtiger te duiden.

Voor de beelden zocht ik eerder ter inspiratie in de vele beeldenbanken of in mijn hoofd onder het douchen. nu geef ik die opdracht die ik in mijn hoofd heb aan een AI programma.

Ik heb geen moeite om deze tool te gebruiken, gezien er sinds mensenheugenis mensen elkaar afkijken of met een mooier woord inspireren, het computertijdperk maakte dit kil maar werelds. AI maakt het feitelijk weer (lijkend) menselijker gezien het probeert het een eigen karakter te geven aan wat al ergens is ontstaan.

Ik omarm het kritisch en gebruik het net als mijn eerste digitale vormgevingsprogramma’s met de vele sjablonen en DJ mixer waar iedereen ook ooit tegen was als een aanvulling op wie ik al was. Het geeft mij nog meer ruimte om dat in beeld te brengen of te laten horen wat ik belangrijk vind.

En dit was de opdrachtprompt voor de tekening:
Graag met de bovenstaande info een wat surrealistisch en iets spiegelende brede landscape tekening, weinig heftige kleur en zonder tekst.


Onderstaande kwam er al wel iets aangepast door mij… uiteindelijk met hulp van AI uit:

AI als verlengstuk van mijn pen en penseel

Ik schrijf al jaren voor directeuren, beleidsmakers, politici, denkers en twijfelaars. Meestal direct voor de mensen, maar steeds vaker voor iedereen die het wil lezen. Mijn stukken zijn geen copy-paste van andermans ideeën, maar eigenzinnige verhalen… wollig, filosofisch, beeldend, en soms met een snufje sarcasme.
Vroeger ging mijn tekst door de spellingcontrole. Nu gaat het door een AI-programma. Niet om sneller te zijn, maar om breder te kunnen denken.

AI heeft mijn werk niet per se vereenvoudigd. Integendeel, het kost me soms juist meer tijd. Maar het geeft me altijd meer ruimte. Ruimte om mijn zinnen korter te maken zonder ze te verkleinen. Om breder te schrijven zonder te verdwalen. Het dwingt me tot helderheid, zonder mijn stijl te verloochenen…

Waar ik vroeger onder de douche beelden in mijn grijze massa of in de krochten van de beeldbanken zocht naar dat ene visuele haakje, geef ik nu mijn gedachte direct aan een AI-programma. En die maakt het soms verrassend raak, soms heerlijk mis. Maar altijd een startpunt voor iets eigens.

Ik heb geen moeite met deze digitale assistent. Mensen hebben elkaar altijd al afgekeken… of zoals we het liever noemen… geïnspireerd. Het computertijdperk maakte dat eerder afstandelijk en koud. AI brengt daar iets menselijks in terug. Het probeert mijn karakter te geven aan wat wellicht al ergens eerder is ontstaan door een mededenker.

Ik gebruik AI zoals ik ooit mijn eerste digitale vormgevingsprogramma gebruikte. Zoals ik speelde met de eerste Word- en Photoshop-sjablonen, of met één van de eerste digitale midi DJ-mixers, waar iedereen eerst op neerkeek. Enkel als aanvulling op wie ik al was en wat ik al kon…

“Niet als vervanging, maar om meer ruimte te vinden, ruimte om te laten zien en horen.
Altijd in de volle hoop om mensen te helpen en tot bredere inzichten te laten komen…“

Met AI tekst en beeld ondersteuning.
Maar daarom zeker niet minder mijn verhaal 😉
Lees anders dit ff!

Dit kwam er als eerste tekst uit: (voor de volledigheid)
AI als verlengstuk

Ik schrijf. Al jaren. Voor beleidsmakers, politici, en denkers. Mijn stukken zijn geen copy-paste van andermans ideeën, maar eigenzinnige verhalen — wollig, filosofisch, beeldend, soms met een snufje sarcasme. Vroeger ging mijn tekst door de spellingcontrole. Nu gaat hij door een AI-programma. Niet om sneller te zijn, maar om dieper te denken.

AI heeft mijn werk niet vereenvoudigd. Integendeel, het kost me soms meer tijd. Maar het geeft me ruimte. Ruimte om mijn zinnen korter te maken zonder ze te verkleinen. Om breder te schrijven zonder te verdwalen. Het dwingt me tot helderheid, zonder mijn stijl te verloochenen.

Waar ik vroeger onder de douche beelden vond, of in de krochten van beeldbanken zocht naar dat ene visuele haakje, geef ik nu mijn gedachte direct aan een AI. En die maakt het — soms verrassend raak, soms heerlijk mis. Maar altijd een startpunt voor iets eigens.

Ik heb geen moeite met deze digitale assistent. Mensen hebben elkaar altijd al afgekeken, of zoals we het liever noemen: geïnspireerd. Het computertijdperk maakte dat afstandelijk en koud. AI brengt daar iets menselijks in terug. Het probeert karakter te geven aan wat al ergens is ontstaan. En dat is precies wat ik ook doe.

Ik gebruik AI zoals ik ooit mijn eerste digitale vormgevingsprogramma gebruikte. Zoals ik speelde met sjablonen, of met een DJ-mixer waar iedereen eerst op neerkijkt. Als een aanvulling op wie ik al was. Niet als vervanging. Het geeft me meer ruimte om te laten zien — en horen — wat ik belangrijk vind.

Zou je het mooi vinden als ik hier ook een beeld bij genereer dat deze tekst visueel versterkt? Bijvoorbeeld een AI-achtige penseel die uit een hoofd groeit, of een digitale pen die gedachten omzet in beeld? Laat maar weten wat je in je hoofd hebt — dan geef ik het aan de AI door.