Verweerconcept – Slotwoord #2 – Zaak D66 Amersfoort

Onderstaand mijn verhaal in grove lijnen.

– Lisa hechte er waarde aan dat er expliciet door de rechter werd uitgesproken dat er van seksuele intimidatie geen sprake was. Ik wil dit ook expliciet benoemen van mijn zijde. Er was van enige seksualiteit of seksuele intimidatie geen sprake.

Lisa:
In februari 2023 voelde zij zich geïntimideerd door de bestuursvoorzitter, hij zou haar verplicht hebben meer bij te dragen. (Ik probeerde daar nuance in te brengen)
Acht maanden later:
– Bart bedreigde mij bij laatste gesprek in de fractiekamer waarbij ook landelijk bestuur vertegenwoordigers zaten. Juridisch? “Dat moet je niet willen, daar ga je spijt van krijgen”  En dat zij hij zo intimiderend dat wij besloten weg te gaan…

– Het bestuur wilde van haar af, ze was ongeschikt voor de politiek. #Uitfaceren

Worstelingen:
vier structurele vragen waar zij maar mee bleef worstelen .
– Wordt er ooit wel eens iemand verliefd op mij? (Vandaar de beschermende zinnen in mijn brief aan haar)
– Ben ik nu lelijk, mooi of knap, dit was vanaf het begin een ding tussen ons, later bleek in een gesprek toen ik doorvroeg dat ze ooit de mobiel van haar eerste vriendje stiekem bekeek waarin zij een bericht las aan zijn vrienden dat hij haar lelijk vond. (Vandaar de beschermende zinnen in mijn brief aan haar)
– Haar moeder noemde haar een Autist, het was een worsteling voor mij om die stempel niet definitief te maken.
(Dat probeerde ik zonder het woord te gebruiken duidelijk te maken in de brief aan haar ouders.)
– Ze had een Xxx leven…

Intimiteit
– Te ver: De intimiteit die ze zocht en haar steeds verdergaande wensen kon ik niet zomaar in meegaan dat ging te ver. Kon haar niet langer overal haar zin in geven en ik wilde er over praten.
– Zijn: Ik moest van haar zijn waar zij was en wilde daar zijn waar ik was.
– Hebben: Zij wilde hebben wat ik had en ik moest tof vinden wat zij had en moest hetzelfde vinden.
– Bruiloft: Weken lang zeuren of ik niet mee kan naar de bruiloft van haar vriendin als vriend want ze wilde niet alleen.
– Strijd: Voortdurende strijd om de meeste aandacht van mij, ook Elliot met hem heb ik ook een stopgesprek gevoerd.
– Pijn: Mij maar ook haar ouders bewust pijn doen (Slechte emotie regulering)
– Testament
– 16 mei ik zet een stop op de te intiem wordende relatie en probeer haar uit te leggen waarom.
Ze is boos…

– Maakte nog afspraken met Ingeborg nadat ze ons contact wilde verminderen.
– Volgden onze drakengroep nog en reageerde ook en later achterlangs, nadat ze ons contact wilde verminderen.
– Volgde mij nog op alle socials en likete ook nog regelmatig.
– Vader, zus hier op de bank tijdens de problemen, bandcoaching – LinkedIn
– Ik mocht aan het werk voor haar – foto’s en filmpjes
– Ik heb bij de reclassering gemeld dat Lisa en ik een geheim hadden.
– Sprookje Arcima had zij alleen de link van.

– Ze had een zeer problematische verhouding met haar moeder (ouders), ze gaf vaker aan dat ze ze wel eens maanden niet sprak.
– Gaf vaak aan dat anders haar ouders jaloers zouden worden.
– Uitzetting van een medehuurster? Hoe dat ging schrokken Ingeborg en ik van.
– In welk clubje ze ook zat, politiek, school, tennis, vriendinnen ze begreep nooit waarom wat gebeurde en feitelijk vond ze de mensen altijd stom.
– Er liggen hier nog (onbetaalde) spullen van haar, plafondlijsten, schilderijlijsten een piano kruk maar ook nog drukwerk voor kleding die ze nog voor zusje wilde maken.

Bestu(u)r(en):
– Had mij gevraagd structurele problemen op te lossen op het vlak van organisatie en motivatie
– Lisa werd hierin specifiek genoemd door de bestuursvoorzitter
– Een bestuur en fractie leiding die signalen van beide kanten negeerden en mensen lieten ploeteren louter uit eigen belang en de situatie liet bepalen wat er gebeurd.
– Er is nu wel degelijk erkend is dat ze problemen die ze met haar hadden uitgesproken hebben.

– Het bestuur wilde van haar af, ze was ongeschikt voor de politiek. #Uitfaceren

– Bart bedreigde ons bij laatste gesprek in de fractiekamer waarbij ook landelijk bestuur vertegenwoordigers zaten. Juridisch? “Dat moet je niet willen, daar ga je spijt van krijgen”  En dat zij hij zo intimiderend dat wij besloten weg te gaan…

– Partij wil een conflict niet oplossen maar uit- bannen en gummen.
– Alles wat we geprobeerd hebben via de Integriteitscommissie of later de geschillencommissie draaide uiteindelijk om procedures en afspraken, er bleek geen zorg voor haar of voor mijn kant. Uiteindelijk hamerde ze de royering af eerder omdat ik niet een online meeting wenste en vroeg het hoger beroep af te wachten. Toen ik ca 6 uur te laat tegen het besluit in beroep ging was dat de reden om de royering finaal af te hameren.
– Karaktermoord door rondmailen aan alle leden
– Geschiedvervalsing, monddood maken en wegvagen van relevante data.
– Mijn loyaliteit naar de partij verbieden in beeld te brengen.
– Mijn overdracht ter discussie stellen (volledig met alle fatsoen onmiddellijk gedaan na beëindiging werk.)

– Ik weet van binnen uit dat er mensen zijn die hopen dat ik vandaag in mijn gelijk wordt gesteld zodat ze alsnog een reden hebben om van haar af te komen.

Fractie:
– Met iedereen gegeten.
– Velen vonden het complex om met Lisa te werken.
– Zij wilden dat ik de integriteitcommissie inschakelde, maar dan tegen haar.
– Fractieleiding was wel klaar met haar slachtofferrol en onduidelijkheden.

Gedachten – Belangrijk:
– Verhaal Eefje na 8 jaar bellen en niet kunnen helpe door dit, wandelen #04
-Ik hoop dat de pers hier een verhaal van maakt en niet een spektakel. Want het verhaal in de pers heeft er voor gezorgd dat we hier nu zitten.
– We zitten hier niet omdat we een raadslid hebben die het vermogen heeft om een conflict uit te praten, maar omdat ze uit schaamte of rancune oorlog is gaan voeren.
– Madiba, als ik moet zitten om dit op te lossen voor haar dan doe ik dat.
– Mijn straf word later haar straf want ik weet dat onder het ijslaagje een lief en goed persoon zit

Voor wie ik lief heb geef ik mijn leven… anders zou die voor mij niets waard zijn.

Dit is mijn slotwoord :

Geachte Rechtbank,

Ik sta hier met een zwaar hart. Niet omdat mijn intenties ooit kwaad waren, maar omdat ik besef dat mijn keuzes, in een complexe en chaotische context, hebben geleid tot pijn en misverstanden. Daarvoor betuig ik mijn oprechte spijt.

Het bestuur vroeg mij om te helpen bij een moeizame samenwerking. Dat was voor mij geen excuus, maar wel de context waarbinnen ik handelde. Ik begrijp evenzeer dat die context het ervaren leed van het raadslid niet wegneemt. Daarom bied ik haar mijn excuses aan voor de impact van mijn handelen.

Tijdens mijn werkzaamheden ontving ik voortdurend wisselende en tegenstrijdige signalen van bestuur, fractie en het raadslid. Die onduidelijkheid over mijn rol en houding heeft tot verwarring en escalatie geleid. Ik probeerde juist rust te brengen en in dialoog te blijven om problemen op te lossen, maar ik zie nu dat mijn handelen averechts heeft gewerkt en dat Lisa zich daardoor onveilig voelde. Dat spijt mij diep.

Ik heb mij open en kwetsbaar opgesteld, uit vertrouwen en met de wens om samen tot een werkbare oplossing te komen. Ik heb mij niet gerealiseerd hoe mijn betrokkenheid, hoe goed bedoeld ook, de grens van de ander kon overschrijden.

Ik had haar rust moeten geven, geen druk. Dat is mijn grootste fout geweest.
Ik had moeten kiezen voor haar en haar rust, en niet voor het grotere belang.

Ik heb hiervan geleerd en ben er nog van aan het leren, ook met hulp van buiten. Over grenzen, prioriteiten en hoe zorg soms verwarrend kan worden als communicatie faalt.

Geachte Rechtbank, ik vraag u mijn intenties, mijn berouw en de ingewikkelde omstandigheden mee te wegen.
Ik zou er diep en blijvend verdriet van hebben als een teveel aan zorg en betrokkenheid blijvend als kwaadwillend wordt geduid.

Ik vraag u om ruimte voor herstel, proportie en een toekomst waarin grenzen centraal staan.

Dank u.

De Dans tussen Lief en Stoer…

In de schaduw van mijn ziel, een strijd,
van twee werelden die ik draag, zij aan zij.
Het zachte fluisteren van zorg en trouw…
tegen het briesend vuur van trots en kou.
Een hand die reikt, vol warmte en kracht,
een hart dat vecht, een muur die wacht.

Lief zijn, een kunst, zo teer, zo puur…
Stoer doen, een masker, een pantser, een muur…
Wat weegt zwaarder, de glimlach die geeft,
of de blik die zegt “Ik heb alles overleefd”?
Maar in de kern, waar stilte spreekt,
ligt een waarheid waar het voorzichtig naar toe begeeft.

Want stoer is soms bang voor de zachte toon…
en lief voelt zich naakt in het harde gewoon.
Maar samen, verweven, dansen zij voort,
een evenwicht dat geen woorden verstoort.
Dus laat me lief zijn, in al mijn kracht,
stoer als de beer, zacht als zijn vacht…
Een mens in balans, geen strijd, geen spel,
maar een ziel die puur en keihard leeft!

Bernard

On bended knee is no way to be free…