D66… een club zonder hart…

Een getuigenis over menselijkheid, macht en de onherstelbare schade die is aangedaan…

Ik moet mij toch verantwoorden over waarom ik politiek niet meer in beeld ben. De mensen die op mij hebben gestemd, of namens mij op iemand anders, hebben nu grote vraagtekens en kloppen bij mij aan.
Sinds de vorige verkiezingen is er veel gebeurd. Daarom het volgende…

Er zijn momenten in een mensenleven waarop je terugkijkt en niet begrijpt hoe iets dat begon met vertrouwen en goede bedoelingen, kon eindigen in afstand, stiltes en deuren die dichtgingen. Niet omdat iemand dat wilde, maar omdat een groep, een systeem of een cultuur soms sneller verschuift dan een lief mens kan bijhouden.

Wat misschien nog pijnlijker is, is het besef dat wat ik zag als een gemeenschap met een gedeelde ziel… een gezamenlijk hart… eigenlijk nooit echt heeft bestaan. Alleen tijdens enkele momenten in de vorige campagne leek het alsof we samen iets droegen, alsof er warmte en richting was. Maar achteraf gezien waren dat korte flitsen, geen fundament. Het hart dat ik dacht te voelen, bleek meer een projectie van hoop dan een werkelijkheid waar je op kon bouwen.

Tijdens een gevraagde hernieuwde inzet zag ik het ontbrekend hart al na enkele gesprekken en ook waar dit gat zat… Binnen de organisatie ontstonden langzaam patronen die mij en anderen steeds meer raakten. Niet één grote gebeurtenis, maar een reeks kleine verschuivingen, gesprekken die niet meer plaatsvonden, openheid die veranderde in voorzichtigheid, mensen die minder gezien leken te worden in wie ze waren en wat ze nodig hadden. Het werd steeds duidelijker dat het ontbreken van een echt gezamenlijk hart geen metafoor was, maar de kern van wat er misging...

Amersfoort, 16-03-2026

Het gaat mij niet om schuld of verwijt aan één individu. Het gaat om een sfeer waarin menselijke signalen verloren raakten. Waar kritische vragen niet langer ruimte gaven aan groei, maar eerder aan afstand. Waar betrokkenheid soms werd beantwoord met stilte of het sluiten van een deur. Een deur die, eenmaal dicht, dichter bleek dan de situatie zelf.

Er was een periode waarin alles nog helder voelde. Waarin mensen elkaar wisten te vinden, waarin vertrouwen vanzelfsprekend leek en betrokkenheid iets was dat je samen droeg. Maar langzaam, bijna ongemerkt, begonnen er verschuivingen die zich niet in één moment lieten vangen. Kleine veranderingen in toon. Onuitgesproken gedachten die tussen mensen in kwamen te staan. Steeds vaker het gevoel dat wat menselijk bedoeld was, werd gelezen als iets anders.

Binnen de groep ontstonden verbindingen die intens werden. Verbindingen die niet verkeerd begonnen, maar door de omstandigheden steeds meer gewicht kregen. Ik probeerde verantwoordelijkheid te nemen waar dat nodig was, grenzen te stellen waar die ontbraken en te beschermen waar mensen dreigden vast te lopen of er uit gedrukt zouden kunnen worden. Voor mij was dat zorg… volwassenheid. Het besef dat sommige relaties even op adem moesten komen met de vurige wens om niemand te beschadigen.

Maar op het moment dat ik dat uitsprak, veranderde de dynamiek in één klap. Waar ik hoopte op gesprek, op begrip, op samen zoeken naar een gezonde manier verder, ontstond juist afstand. De deur ging dicht… Bam… letterlijk en figuurlijk en de stilte die volgde was harder dan het geluid van die klap. Ik probeerde te blijven staan, maar er zijn klappen die je gewoonweg in onbalans brengen. Klappen die doen beseffen dat ik in deze context anders had moeten handelen…

Wat mij het meest trof was niet alleen de reactie, maar de manier waarop het daarna stil werd. Alsof er geen ruimte meer was voor uitleg. Alsof de intentie achter mijn handelen die men donders goed kende… zorg, bescherming, verantwoordelijkheid… volledig uit beeld verdwenen was. Alsof de mens achter de situatie niet meer gezien werd. Die stilte deed meer pijn dan welke verwijzing of afwijzing dan ook.
Zeker met alle zorg en energie die ik en Ingeborg aan deze club had gegeven. Het vertrouwen in ons leek groot. Waar de één de oorzaak was, de ander het probleem… liet de club het gebeuren, het eigenbelang en de positie leek belangrijker dan de mensen die er altijd voor ze waren…

En het bleef niet bij mij alleen. Mensen om mij heen… de mensen die hun leven met mij delen, die op ons steunden, die op ons werk vertrouwden… kregen te maken met de gevolgen van iets waar zij nooit deel van waren. Zij voelden de scheuren die ontstonden, de onzekerheid die ons werd opgelegd, de vragen die geen antwoorden kregen. De onherstelbare schade ging verder dan alleen mijn verhaal. Niemand verdient het om dichtbij te staan en toch geraakt te worden door iets waarin zij geen rol speelden…

Er waren momenten waarop ik zag dat woorden werden verdraaid, dat situaties scheef werden neergezet, dat de geschiedenis langzaam naar een andere versie werd geschreven dan de werkelijkheid die ik kende. Dat doet iets met je. Niet alleen omdat het onrechtvaardig voelt, maar omdat het je menselijkheid aantast wanneer jouw intenties niet langer meetellen, wanneer zorg wordt geïnterpreteerd als dreiging, wanneer verantwoordelijkheid wordt gelezen als overtreding…

Het is ontluisterend om te merken hoe snel vertrouwen kan worden ingeruild voor afstand. Hoe eenvoudig deuren sluiten wanneer gesprekken uit de weg worden gegaan. Hoe pijnlijk het is wanneer volwassen dialoog plaatsmaakt voor het vermijden van confrontatie. En hoe zwaar het weegt wanneer betrokkenheid wordt beantwoord met ijzig zwijgen.

In deze periode heb ik gemerkt dat bestuurlijke rollen soms onbedoeld afstand creëren tot de dagelijkse werkelijkheid van gewone mensen. Door het voortdurende ritme van vergaderen, verantwoorden en positioneren kunnen bestuurders langzaam losraken van de leefwereld die ze juist willen dienen. Zo verdwijnt de menselijke maat gemakkelijker uit beeld.

Ik schrijf dit niet om iemand schade toe te brengen. Niet om iemand neer te halen of een organisatie aan te vallen. Ik schrijf dit omdat menselijke schade zichtbaar mag zijn. Omdat verdriet, onmacht en verwarring niet genezen door ze stil te houden. Wat hier gebeurde, kan overal gebeuren waar mensen samenwerken, waar verwachtingen naar elkaar toe groeien en waar niemand precies ziet waar het begint af te glijden. Waar mensen hun verantwoording niet nemen en wegduiken in het almachtige zwijgen, wegrennen en verdraaien… en daarmee de menselijkheid schade toebrengt.

Verdriet heeft woorden nodig.
Onmacht heeft ruimte nodig.
En menselijkheid verdient altijd een plaats in ons drakenpaleis…

Dit is mijn poging om recht te doen aan wat er is gebeurd, zonder één persoon te beschuldigen, zonder te verharden, maar ook zonder te verzwijgen. Omdat ik nog steeds geloof in gesprek, in herstel en in de mogelijkheid om opnieuw te beginnen, zelfs wanneer een deur voorgoed dicht lijkt te zitten. De sleutel is er nog steeds…

Het enige wat ik vraag is… dat men ziet dat achter dit verhaal geen kwaad schuilt, maar iemand die handelde vanuit bezorgdheid. Iemand die mensen wilde beschermen, ook als dat moeilijke keuzes vroeg. Iemand die het gesprek zocht… maar het maar niet kreeg. Iemand die zijn menselijkheid en zijn eigen ik niet wenst te verliezen, hoe hard de situatie ook werd…

Dit is mijn verhaal.
En dit is mijn manier om weer verder te kunnen…

In de spiegel…
Ik ben de mens die niet zweeg.
Ik ben de mens die handelde.
Ik ben de mens die de menselijkheid liet voorgaan en dit elke dag in de spiegel terug ziet…
Ik ben de mens die ook fouten heeft gemaakt maar die ik ook erken…

Deze huidige club mensen zou zich moeten herbezinnen over wat ze hebben aangericht of hebben laten gebeuren…

—

Verkiezingen
Mijn persoonlijke conclusie is dat ik hoop op vernieuwing binnen de D66A-club van 2022–2026, zowel in bestuur als in de fractie. Ik verlang naar een koers waarin het menselijke perspectief opnieuw centraal staat. Hoewel ik soms twijfel, zie ik bij andere partijen op dit moment niet het fundament waarop ik zou kunnen stemmen. Ik nodig mensen die mijn zorgen delen uit om hier ook op hun eigen manier goed over na te denken.

Ik onderschrijf nog steeds in volle overtuiging het D66 gedachtegoed en landelijk heb ik ook ondanks wat ons door partijmensen is aangedaan wederom op een D66 dame gestemd.

Maar ik vind een snoeiharde reset voor de toekomst van politiek Amersfoort hier gerechtvaardigd en wellicht zelfs noodzakelijk…

En stem je wel op het programma van D66 Amersfoort, stem wijs… en net op die ene…
Sla er een aantal over die deze schade hebben veroorzaakt en of hebben laten gebeuren…
Stem wellicht op die oud café eigenaar die met zijn gezin midden in het leven staat, die ondernemer is, die letterlijk cultuur in de stad heeft gebracht…

Wie prioriteit geeft aan een zielvriendelijke stad, met ruimte voor groen, cultuur, verbinding en de idealen van jonge mensen, kan terecht bij partijen als Volt, Partij voor de Dieren of GroenLinks.

Wil je een partij die af en toe aan het geweten van de ijzige zakelijke wereld krabbelt kies dan de SP.

Wie meer nadruk legt op economische koers, bestuurlijke zakelijkheid en financiële ruimte, kan zich beter verdiepen in partijen met een duidelijke liberale of pragmatisch-bestuurlijke aanpak, zoals de VVD…
Of kies voor lokale partijen als Beter Amersfoort en Amersfoort2014.

Voor D66 Amersfoort acht ik een periode van interne herijking noodzakelijk, met nadruk op herijking van de menselijkheid, bestuurlijke zorgvuldigheid en interne verantwoordelijkheid.

En ik blijf voor iedereen beschikbaar voor gesprek en reflectie… op de oud bestuur- en fractievoorzitter/lijsttrekker na…

Bernard
Laat iedereen vrij, maar niemand vallen

Op de socials deel ik het enkel onder mijn vrienden en volgers, dus niet openbaar.
Ik vind die reikwijdte voorlopig voldoende om mijn verhaal te doen.
Ik verbied het te delen op welke manier dan ook…
Ik heb de comments uitgezet, om mijzelf, die ik lief heb, maar ook nog steeds om de partij en de mensen die ik daar liefheb te beschermen.

Een website met alle relevante achtergrondinformatie is op verzoek beschikbaar.